Hayatımın dönüm noktası, kendimi inşa etme sürecimin başlangıcı Dilan Hanımla yollarımızın kesişmesiyle başladı. Terapi öncesinde herkes gibi bir hayatım olduğunu, kendime ait duygularım, fikirlerim, ilişki tarzım olduğunu düşünürdüm. Bu yüzden elime terapi fırsatı geçtiğinde biraz emin olamamıştım. Sonrasında terapiye kendimi tanımak için gidebileceğimi öğrendim. Ayrıca yargılamadan, sizin dünyanızı anlamaya çalışacak biri olacaktı karşınızda. Beni iyi hissettiren bu bilgilerle terapi sürecine dahil olmak istedim. Dilan Hanım’ın benimle iletişime geçtiği ilk günü çok net hatırlıyorum. Terapiyi neden istediğim üzerine bana birkaç soru yöneltmişti. O sorulara ben, kendimi daha yakından tanımak istiyorum diye cevap vermediğimi biliyorum. İçimden gelenler anlık olarak şöyleydi, yetersiz hissediyorum. Bu cümlenin önemini o zamanlardaki bilincim anlayamazdı, fakat bugün ben bunun ne kadar önemli bir cümle olduğunu iliklerime kadar hissediyorum. Dilan hanımla bugüne kadar olan sürecimde bana birçok soru yöneltti. Önceleri yetiştirmem gereken ev ödevi gibi hissediyordum. Ancak bazı sorularda tıkanıp kalıyordum, ben kendime o kadar uzakmışım ki, basit sandığımız soruların cevabını düşünmek biraya getirmek zor geliyordu. Bazı soruların cevabını hemen veremiyorsunuz, bazı soruları sindirmek çok güç çünkü cevabı sizi üzebilir, kırabilir. Ben kendi yaşamımda birçok konuda aydınlanma yaşadım, o görmek istemediğim, reddettiğim hangi karanlık nokta, köşe varsa Dilan Hanım bir fener tuttu. Duyguları yoğun yaşadığımızdan bazılarını anlamlandıramıyoruz bile, ne hissettiğimizi bile bazen bilmiyoruz. Ancak Dilan Hanım bu duygularımı anlamlandırma da, duygularımı düzenlemem de bana çok destek oldu, olmaya da devam ediyor ve devam edeceğine gönülden inanıyorum.Yetersizlik hissimden başlayarak konfor alnımdan yavaş yavaş çıktım ben. Özsevgiyi, özşefkati, özgüveni kendime seans seans çalışarak verdim. Yaşadığım zor durumlarda başka bakış açıları olabileceğini, farklı seçimler, farklı yollar olabileceğini öğrendim. Duyguların yüklenebileceğini ben terapi odasında öğrendiğimde şaşırmıştım. İletişim örüntüsünü yine seanslarda öğrendim ben. Ruhen büyümek, olgunlaşmak nedir, onu öğrendim ben.Terapi boyunca neşeli olacağız diye bir şey hiç olmayacak. Bazı seanslardan neşeyle, rahatlamışken çıkarken bazısında ağlayarak, fazlasıyla yorgunlukla çıktım. Dilan Hanım’ın da dediği gibi hayat her zaman bir düz çizgi değildir, terapi süreci de öyle. Terapiye başladığımda olan aile içi ilişkim şuan tamamen değişti. Bilinç düzeyinde seçimler yapmaya gayret ediyorum. Terapiden önce yapmaya cesaret edemediklerimi, terapi süresince yaptım. Yapmaya da devam ediyorum, korkuyorum ama korka korka da olsa kendim için yapmam gerekeni yapıyorum. Sanırım buradan da duygularımı kabul ederek, hayatıma devam ettiğimi görebilirsiniz. Bugün bu yorumu atmadan önce de birçok korktuğum, yapamadığım şeylerin hepsini yaparak geldim. 3, 5 yıl önce istediklerimi bugün yapabiliyorsam hepsini terapi sürecime borçluyum. Yaşamımız kısa ve bu yaşam yolculuğumda bana yol arkadaşlığı yapan Dilan Hanım’a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. Önerdiği kitapları zevkle okuyorum, kendimden izler buldukça daha çok okuyorum. Ayrıca son seansta rüyalarım hakkında da bana geribildirim yapmasıyla Dilan Hanım’ın çok yönlü ve kendini geliştirip danışanlarına daha fazla yardımda bulunmak istediği izlenimini bende bıraktı. Terapi boyunca birçok teknik öğretti, hayatımı kolaylaştıran işe yarayan tekniklerdi bunlar. En önemlisi de içimdeki o olumsuz iç ses yerini, Dilan Hanım’ın şefkatli, tatlı telkinlerine bıraktı.Terapi süreci insanın kendini inşa etme süreciymiş. O çürük, eskimiş, harap olmuş yanlarımızı yıkarak ve üzerine kendimizden katarak inşa edişimizmiş.